สังฆรักษิตะมองว่า “สังฆะ” คือการพบปะหรืออยู่ร่วมกัน หรือเป็นสังคม ซึ่งมิได้ใช้อย่างจำกัดเฉพาะชาวพุทธ หาก แต่ เป็นคำสามัญในภาษาอินเดียโบราณหรือสมัยใหม่หลายภาษา อย่างไรก็ตาม ในบริบทของพุทธศาสนา สังฆะในความหมายกว้างที่สุดคือ อุดมคติของชุมชนทางธรรม (สังฆรักษิตะ , 2560 , น. 8-9) ที่มีการขอถือต่อพระพุทธหมายถึงการยอมรับพระพุทธเจ้าและไม่มีใครอื่นให้เป็นผู้นำพา หรือ ตัวอย่างสูงสุดทางจิตวิญญาณของตน และการขอถือสรณะต่อพระธรรม หมายถึงการทำให้ถึงที่สุดของตน เพื่อเข้าใจปฏิบัติและรู้จริงถึงนัยอันเป็นรากฐานแห่งคำสอนของพระพุทธเจ้า และการถือสรณะต่อสงฆ์ หมายถึงการมองหาแรงบันดาลใจจากสาวกทั้งหลายของพระพุทธเจ้าทั้งอดีตและปัจจุบัน ผู้ที่มีความก้าวหน้าทางธรรมมากกว่าตน (สังฆรักษิตะ , 2560 , น. 12) เพราะฉะนั้นหากสรุปจากความหมายของสังฆะ ตามที่ท่านสังฆรักษิตะได้กล่าวถึง สังฆะในความหมายนี้จึงไม่ได้มีความหมายการจำเพาะเจาะจงไปที่พระภิกษุและพระภิกษุณีเท่านั้น หรือมีเพียงกลุ่มเป้าหมายแค่เพียงนักบวช หากแต่หมายถึง พุทธบริษัท 4 หรือพุทธศาสนิกชน ที่ไม่ได้จำกัดความหมายเหมือนดั่งสังฆะในไทย ที่ต้องหมายถึงพระสงฆ์ไ...